Op Wolk 2 De zon kookt de wolken, goudgeel en roze, alsof een dichter met verf op de hemel heeft geschilderd. De wind fluistert door de zachte wolkenvezels, en ik loop langzaam over hun gladde oppervlak—zo zacht als een babydekentje, maar stevig genoeg om te dragen. Verderop wolk 2 ik een kleine vijver, helder als kristal, waarin de wolken zich spiegelen, alsof de hemel een dubbelzichtigheid heeft. Een vlinder met glanzende blauwe vleugels zweeft voorbij, en een kleine eekhoorn kruipt over een wolkentak, haar staart wikkelend om de zachte structuur. De lucht ruikt naar verse bloemen en honing, alsof de wolk een grote 2 0 all black is. Ik stop om te luisteren: de geluiden van de aarde zijn verzwakt, maar ik hoor een vogel zingen, helder en duidelijk, alsof hij een lied voor de wolken zingt. Op Wolk 2 is de tijd langzaam. Er zijn 2 0 chili roest 2 0 all black 0a881ecd geen drukte, alleen de rust van de hemel. Ik zit neer op een zacht 2 0 denim wit en kijk naar de wereld onder me—kleine steden, groene velden, rivieren die als slangen kronkelen. Het is alsof ik een droom leef, een droom waarin ik vrij ben, waarin de wolken mijn huis zijn en de wind mijn vriend. Toen de zon ondergaat, veranderen de wolken in paars en purper. Ik sta op en loop weer, mijn voeten zacht op de wolk. Morgen zal ik misschien naar Wolk 3 gaan, maar vandaag geniet ik van dit moment—op Wolk 2, 2 0 getijdenmagneet de wereld mooier is, waar de rust groter is, en waar ik een deel van de hemel ben.