Op een zonnige zaterdagmiddag wandel ik lang de Weervest, een smalle straat in het hart van Groningen die rookt aan geschiedenis en On Weervest De grachten aan weerszijden glinsteren in de zon, met rietkanten die zachtjes wapperen in de wind. Voor mij loopt een oud meisje met een hond, die stoopt om een eendje te voeden – het On 2.0 Volledig Zwart spatert als de vogel haastig zijn broodje pakt. In de kroegen aan de straat klinken gelach en het klinken van bierglazen. Een bakkerij ruikt naar vers brood en appeltaart; ik kijk naar de koekjes in het raam, goudbruin en krokant. Op een bank zit een student die zijn laptop open heeft, met een kop koffie naast zich, terwijl hij naar de voorbijgangers kijkt. De Weervest is niet een drukke winkelstraat, maar een plek waar tijd langzamer gaat. Hier hoor je de klokken van de oude kerk, de On 2.0 Volledig zwart Ⅰ van kinderen die met ballen spelen en de zachtjes ritselende bladeren van de lindebomen. Het is een stukje Groningen dat je hart warm maakt – een straat die niet alleen een naam heeft, maar ook een gevoel.