On Hoge sok Op een zonnige zaterdagmiddag wandel ik langs Hoge sok, een smalle straatje in het oude centrum van Utrecht. De gevels van de huizen zijn verbleekt door de jaren, maar er zit een warme charme in hun onregelmatige lijnen en de bloemkasten die vol rozen en geraniums hangen. Links staat een kleine bakkerij; de geur van vers brood en croissants dringt door de open deur, en een oude man met een hoed koopt een stokbrood. Rechts is een boekenwinkel met raampjes vol gedichtenboeken en verhalen uit de twintigste eeuw. Ik stop bij een bankje onder een linde. Een jongen met een fiets passeert, zingend een oude nederlandse On Hoge sok Een kat loopt over de stoep, langzaam, alsof hij de straat zijn eigen domein vindt. Er is On 2.0 Volledig Zwart haast hier—geen auto’s die hupen, geen mensen die rennen. Hoge sok is een plek waar de tijd On 2.0 Volledig zwart Ⅰ gaat, waar je kunt luisteren naar het gezoem van bijen en het geluid van kinderen die op het plein verderop spelen. Het is niet de meest beroemde straat van Utrecht, maar het is mijn favoriete plek. Hier voel ik me thuis, alsof de straat me kent en ik haar ken. Wanneer de zon ondergaat, kleuren de gevels rood en oranje, en de bakkerij sluit zijn deur met een zacht klikgeluid. Ik sta op en wandel verder, maar ik weet dat ik snel terugkom. Hoge sok wacht altijd.